(1) عملکرد فولاد کربن عمدتا به محتوای کربن بستگی دارد. با افزایش میزان کربن در فولاد ، مقاومت و سختی فولاد افزایش می یابد و شکل پذیری و مقاومت آن کاهش می یابد.
(2) کسر جرمی سیلیسیم در فولاد ریخته شده 0.2--0.45 است و این محدوده محتوایی تأثیر کمی بر خصوصیات مکانیکی دارد. سیلیسیم نیاز به محتوای خاصی دارد تا از اکسیداسیون فولاد اطمینان حاصل کند. بنابراین ، سیلیکون یک عنصر مفید در فولاد است.
(3) گوگرد یک عنصر مضر در فولاد است که عمدتاً به شکل آهن است. این یک ماده یوتکتیک با آهن تشکیل می دهد و دارای نقطه ذوب 989 درجه است که بسیار پایین تر از نقطه ذوب فولاد است. در طول انجماد فولاد ، سولفیدها اغلب در مرز دانه های فولاد رسوب می کنند. به دلیل مقاومت کم و شکنندگی فولاد ، خصوصیات مکانیکی فولاد بسیار کاهش می یابد و شکنندگی حرارتی احتمالاً در دماهای بالا رخ می دهد. اگر فولاد مذاب اکسید نشود و حاوی FEC بیشتری باشد ، سولفید یک یوتکتیک سه گانه با آهن و آهن تشکیل می دهد و نقطه ذوب پایین تر است (حدود 940 درجه) و آسیب آن بیشتر است. گوگرد همچنین تأثیر منفی بر قابلیت جوشکاری فولاد دارد. بنابراین ، گوگرد باید تا آنجا که ممکن است در فرآیند ساخت فولاد حذف شود.
(4) کسر انبوه منگنز و منگنز در اتصالات لوله از جنس استنلس استیل 0.5٪ تا 0.8٪ است و نقش آن سم زدایی و گوگرد زدایی است.
(5) فسفر همچنین یک ناخالصی مضر در فولاد است. بهتر است تا آنجا که ممکن است کوچک باشد ، و نمره کیفیت کمتر از 0.06 required باشد.
